ابو عطا

افشاری

چهارگاه

دشتی

اصفهان

همایون

سه گاه

مصاحبه با استاد عبادی

منزل استاد عبادی سال 1344                       

از چپ براست      خانم زمانه صدیقی                  

ایستاده پشت سر استاد   آقای محسن صدیقی           

استاد    احمد عبادی                              

همسر   استاد عبادی                              

بنده حقیر   علاالدین صدیقی                           

و یکی از دوستان   استادعبادی                         

 

گوشه ای از گنجینه سازهای استاد                      

 

 

استاد احمد عبادی

به سال 1283 در تهران خیابان ایران متولد شد، زیر نظر پدر بزرگواری مانند میرزا عبداله دوران کودکی را پشت سر گذارد و از آنجا که عشق به موسیقی و آشنایی با سازها در خانواده او موروثی بود، عجیب نبود که این نوزاد همراه با زندگی اش ذوق و عشق به هنر را نیز آورده بود. احمد هنگامی که هفت ساله بود همراه با ساز پدرش ضرب می نواخت و از همان کودکی گوش او با نواهای گوناگون آشنایی یافت و دیری نپایید که پدرش ساز سه سیم را به دست او داد تا بنوازد. وی آنقدر در نواختن این ساز تمرین کرد تا اینکه تنها کسی که توانست جای خالی پدر را پر کند او می باشد. و بی گمان یکی از استادان مسلم سه تار است . پس از فوت پدر، سه تار را نزد خواهرانش مولود و ملوک که از تعلیمات پدر برخوردار شده بودند به طور کامل آموخت تا جایی که گفته اند در 18 سالگی سازش شنیدنی بود. استاد عبادی 10 سال با مرحوم پیرنیا در رادیو کار کرد و بویژه در برنامه گلها شرکت فعال داشت و حتی در این زمینه تشویق نامه نیز گرفت. عبادی در رواج ساز سه تار که مهجور مانده بود وفقط تا حدودی در نقاط دور و اطراف کشور نواخته می شد در سالهای بعد از 1320 بسیار موثر بود. وی در نواختن، سبکی مخصوص خود را دارد به طوری که هنگامی صدای سازش به گوش هر شنونده آگاه و بیدار دلی برسد می فهمد که صدا، صدای ساز استاد عبادی است. او چون مدتها احساس می کرد که سبک زدن سه تار بسیار بد و تند نواخته می شود و در شنونده اثر اصلی سه تار را نمی کند و تقریبا صدا ناهنجار است لذا روزی به فکر افتاد که این نقیصه را از این ساز ملی و سنتی رفع نماید و با زحمات زیاد و کوشش های شبانه روزی فاصله سیمها را از صفحه کاسه سه تار که خیلی کم بود عوض کند و به این طریق سبک و صدای سه تار تغییر می کند و در حال حاضر می شنویم صدای سه تار بسیار دل انگیزتر ازسابق شده .استاد عبادی فرزندی نداشت و به گفته خود استاد تنها فرزندش سه تارش بود. استاد عبادی در سال 1372 این جهان فانی را وداع گفت. روانش شاد

بی تار طره های تو مرهم گذار دل

                با زخمه صباو سه تار عبادیم                               

زشوق سوز دل آمیختم بناله ساز

که ساز در کف معبود من عبادی بود                              

بمغز خسته بدنبال شعر میگشتم

اگر چه حافظه در خط بیسوادی برد                             

(شهریار)